برخی از جنایات صهیونیستها در فاصله بین سال 1956 تا سال 1994
* جنایت در خان یونس : آغاز در سوم نوامبر 1956
خان یونس شهری در منطقه غزه در فلسطین است. صهیونیستها در سوم نوامبر سال 1956 در منطقه ی شرقی شهر به کشتار فجیعی دست زدند که طی آن بیش از 500 نفر به شهادت رسیدند.
فردای همان روز یعنی چهارم نوامبر نیز در منطقه ی فیایضه و القراره دست به کشتار زدند. در منطقه جنوبی شهر نیز اشغالگرانِ صهیونیست ، تعدادی از جوانان فلسطینی را به صف کردند و آنها را به رگبار بستند که بیش از20 جوان طی این جنایت قربانی شدند. همچنین در بخش غربی شهر 30 نفر به قتل رسیدند. در پنجم نوامبر ( روز سوم ) کشتارها در منطقه المواصي و تل ریدان و ساحل خان یونس ادامه یافت و پس از آن نیز تا هفتم مارس 1957 میلادی کشتارها بصورت پراکنده در خان یونس ادامه یافت.
*جنایت در اردوگاه آوارگان خان یونس : سوم نوامبر 1956
همچنین در سوم نوامبر سال 1956 ارتش صهیونیستی به اردوگاه آوارگان خان یونس در نوار غزه حمله کرده ، جنایات فجیعی مرتکب شد که در این جنایت250 غیر نظامی قربانی شدند.
*جنایت دیگر در اردوگاه خان یونس : دوازده نوامبر 1956
پس از گذشت نه روز از کشتار نخستِ اردوگاه خان یونس یعنی در دوازده نوامبر 1956 مجدداً ارتش صهیونیستی در همان اردوگاه به جنایتی دیگر دست زد که طی آن 275 تن از آوارگانِ غیر نظامی فلسطینی و 100 نفر نیز از ساکنان اردوگاه قربانی شدند.
*جنایت درالسموع : 13 نوامبر 1966
السموع روستایی است واقع در 14 کیلومتری جنوب الخلیل که در سال 1961 جمعیت آن 3103 نفر بود. در 13 نوامبر سال 1966 نیروهای صهیونیست به روستای السموع و روستای مجاور آن که رافات نام دارد حمله کردند. آنها در این حمله از تانکهای آمریکایی معروف به باتُن و نیز هشتاد زره پوش و دوازده هواپیما استفاده کرده ، به مدت چهار ساعت منطقه را زیر آتش گرفتند که به شهادت 18 نفر و زخمی شدن 134 غیرنظامی انجامید. همچنین اشغالگران 140 خانه و یک درمانگاه و یک مدرسه را ویران نموده به مسجد السموع آسیب رساندند.
*جنایت در قدس : 5 ژوئن سال 1967
در پنجم ژوئن 1967 به مدت دو روز متوالی نیروهای صهیونیست شهر قدس را از زمین و هوا مورد گلوله باران قرار دادند که در نتیجه ی آن 300 غیر نظامی به شهادت رسیدند. در جریان این حمله بسیاری از خانواده ها به کلی از بین رفتند بگونه ای که حتی یکنفر از آنها زنده نماند و بسیاری از غیر نظامی ها در کوچه و خیابان در حال فرار مورد اصابت قرار گرفتند همچنین بسیاری از ساختمانهای مسکونی و تجاری بکلی ویران شد و به بسیاری از کلیساهای مسیحیان قدس و مساجد مسلمانان آسیب وارد شد که از جمله آنها می توان از "مسجد الأقصی" و "مأذنه باب الأسباط" و کلیسای"قدیسه حنه" و کلیسای"کلیة شمیدت" یاد کرد. همچنین درمانگاه اوغستا ویکتوریا در حالیکه مملو از مجروحان بود مورد حمله واقع شد. سپس سربازان صهیونیست به غارت ساختمانهای مسکونی و تجاری و مدارس شهر پرداختند.
*جنایت در اردوگاه رفح : 1 ژوئن 1967
در اول ماه ژوئن 1967 سربازان صهیونیست به اردوگاه رفح مربوط به آوارگان فلسطینی وارد شدند و 23 مرد را گلوله باران کردند سپس جنازه ها را چند روز در خیابان رها کردند تا جوّ رعب در اردوگاه باقی بماند و بعد از چند روز همه را در یک گور دستجمعی دفن کردند.
*جنایت الکرامه : ژوئیه 1967
در ژوئیه 1967 صهیونیستها اردوگاه آوارگان فلسطینی در روستای الکرامه در اردن را بمباران کردند که در نتیجه ی آن 14 غیر نظامی از جمله 3 کودک به شهادت رسیده ، 28 نفر زخمی شدند.
*جنایت دیگر در الکرامه : در 9 فوریه 1968
در نهم فوریه سال 1968 صهیونیستها اردوگاه آوارگان فلسطینی در الکرامه را بار دیگر بمباران هوایی کردند و کارمندانِ سازمان آنروا را به قتل رساندند و خانه های کوچک آوارگان و مدرسه پسرانه ی اردوگاه را ویران کردند. در جریان این حمله 14 نفر شهید و 50 نفر زخمی شدند.
*جنایت فجیع در صبرا و شتیلا : 16 سپتامبر 1982
صبرا و شتیلا دو اردوگاه از مجموع دوازده اردوگاه آوارگان فلسطینی در لبنان هستند که صهیونیستها در 16 / 9 / 1982 جنایتی را در این دو اردوگاه مرتکب شده اند که از فجیع ترین جنایاتشان علیه مسلمانان فلسطین به شمار می رود. این جنایت سه روز به طول انجامید. اگر چه مجریان این جنایت از نیروهای کتائب بودند ولی طراحان آن فرماندهان صهیونیست بودند که در رأس آنها می توان از آرییل شارون -که در آن زمان وزیر دفاع اسراییل بود– و رفائیل اتان – که در آن زمان فرمانده ستاد بود– یاد کرد. در اوج جنگ صهیونیستها و کتائب با فلسطینی ها و جنبش ملی لبنان ، 12هزار تن از نیروهای کتائب به اردوگاه صبرا و شتیلا حمله ور شدند وتعداد زیادی از ساکنان این دو اردوگاه از جمله زنان و کودکان را سر بریدند. آمارهایی که توسط منابع مختلف در مورد تعداد ذبح شدگان و نیز کسانی که با گلوله کشته شدند ذکر می شود یکسان نیست : برخی از منابع تعداد کشته ها را 3000 الی 3500 کودک و زن و پیر و جوان فلسطینی اعلام کرده اند اما منابع فلسطینی تعداد قربانیان را 12000 نفر ذکر می کنند. البته باید توجه کرد که صلیب سرخ در آمارِ خود ، افراد مجهول الهویه را محاسبه نکرده است. جانیان با ساطور و تبر و مسلسل به خانه های آوارگان فلسطینی حمله کردند و خانه به خانه آنها را به قتل می رساندند بگونه ای که تا آوارگان فلسطینی به خود بیایند سرشان از تنشان جدا شده بود. از طرف دیگر بولدوزرها به خراب کردن کوخها بر سر صاحبانشان پرداختند. در مرحله بعد جنایتکاران برای تسریع در کار ، سلاح گرم را به کار گرفتند. از شب قبل اسراییلی ها اردوگاه را به محاصره درآورده بودند و در طول شب گلوله های توپ منوّر شلیک می کردند تا نیروهای کتائب در نور آن بتوانند به آسانی به کشتار بپردازند. در این جنایت همچنین 150 تانک صهیونیست و 100 زره پوش ، اردوگاه را به محاصره درآورده بودند. شارون در آن روز به عاملان این جنایت چنین گفت : " بخاطر این شاهکار به شما تبریک می گویم". خبرگزاری فرانسه اعلام کرد :" در این فاجعه بیش از به شما 2000 نفر مفقود الاثر شده اند." این مفقود الاثرها همان کسانی هستند که به زور سوار کامیون و به مکان نامعلومی برده می شدند. روزنامه نیویورک تایمز نوشت :" محافل سیاسی آمریکایی نگران هستند که مبادا این افراد نیز برای ذبح شدن به جنوب برده شده باشند."
اعتقاد عمومی اینست که یک چهارم قربانیان این حادثه از لبنانی ها بوده اند ولی بقیه فلسطینی بودند.
*جنایت اردوگاه عین الحلوة : 16 مه 1983
اردوگاه عین الحلوة نیز یکی دیگر از اردوگاههای آوارگان فلسطینی در لبنان است که نزدیک شهر صیدا واقع است.
اردوگاه عین الحلوة در 16 مه 1983 شاهد جنایاتی بود که مجدداً کشتار صبرا و شتیلا را به خاطر همگان آورد : صهیونیستها با 1500 سرباز و 150 دستگاه ماشین جنگی به اردوگاه حمله ور شدند و از نیمه شب تا ساعت پنج صبح به گلوله باران اردوگاه ادامه دادند. این جنایت به تخریب خانه ها و مغازه ها وکشته و زخمی شدن 15 نفر از جمله زنان و کودکان انجامید.
*جنایت در دانشگاه اسلامی الخلیل : 26 ژوئیه 1983
در26 ژوئیه 1983 جمعی از صهیونیستهای شهرک نشین با پشتیبانی نیروهای ارتش صهیونیستی وارد حریم دانشگاه اسلامی الخلیل شدند و بی هدف به شلیک گلوله و پرتاب نارنجک به اطراف پرداختند که به شهادت 3 دانشجو و زخمی شدن 22 منجر شد.
*جنایت عیون قارة : 20 مه 1990
در 20 مه 1990 یکی از سربازان صهیونیست بر عده ای از کارگران فلسطینی که صبح هنگام در عیون قارة (مکانی نزدیک تل آویو) جمع شده بودند آتش گشود که در اثر آن 7 نفر از کارگران به شهادت رسیدند.
*جنایت در مسجد الأقصی : 8 اوت 1990
این جنایت با آمادگی و برنامه ریزی قبلی و برای رسیدن به اهداف خاصی از سوی دستگاههای رسمی صهیونیستی انجام شد به اینصورت که در 8 اوت 1990 تعدادی از نیروهای ارتش با همراهی جاسوسان و نیز گروههای مسلّح متشکل از شهرک نشین های صهیونیست ، حرم شریف مسجد الأقصی را محاصره کرده ، وارد صحن حرم شدند. طبق برنامه قبلی در هنگام نماز ظهر تعدادی از تندرو های صهیونیست که از اعضای سازمان صهیونیستی موسوم به" أمناء جبل هیکل" بودند سعی کردند سنگ بنای باصطلاح " هیکل " را در صحن حرم نصب کنند که با مقاومتِ مسلمانانِ نمازگزار مواجه شدند و کار به درگیری بین نمازگزاران و اعضای سازمان مذکور کشیده شد. نیروهای ارتش و پلیس صهیونیست طبق برنامه قبلی مداخله کرده ، مردم را به رگبار بستند که در اثر آن 21 تن از نمازگزاران در حرم به شهادت رسیدند و بیش از 800 نفر زخمی و 250 نفر نیز توسط پلیس بازداشت شدند.
برخی از مسؤولان صهیونیست که در این جنایت دخالت داشتند عبارتند از : اسحاق شامير نخست وزير وقت رژيم صهيونيستي، اسحاق رابين وزیر جنگ وقت رژیم صهيونیستي ، آرييه بيبي فرمانده پلیس صهیونیستی قدس و غرشونسلامون رهبر سازمان تروریستیِ" أمناء جبل هیکل" .
*جنایت در حرم ابراهیمی : 25 فوریه 1994
این جنایت توسط یکی از صهیونیستهای شهرک نشین و با همراهی تعدادی دیگر از شهرک نشینها و پشتیبانی نیروهای مسلح صهیونیست انجام شد و یکی از فجیع ترین جنایات صهیونیستهاست که نشان می دهد آنان برای هیچ مکان مقدسی حرمت قایل نیستند. این شهرک نشینِ صهیونیست که گولد اشتاین نام داشت در حرم ابراهیمی در الخلیل در ماه مبارک رمضان در حالیکه نمازگزاران در سجود نماز صبح بودند آنان را با نارنجک و گلوله به رگبار بست که در نتیجه ی آن 24 نفر از نمازگزاران شهید و صدها تن زخمی شدند. اگرچه سرانجام جمعیت خشمگین مردم توانستند این شهرک نشینِ جانی را به سزای عملش برسانند ولی این جنایت یک عمل فردی نبود بلکه از حمایت و پشتیبانی نیروهای اشغالگر بهره مند بود. مردم خشمگین با پلیس درگیر شدند وپلیس در این درگیری صدها نفر را به شهادت رساند. سربازان صهیونیست بلافاصله دروازه های حرم را بستند تا نمازگزاران نتوانند از حرم خارج شوند و مردم بیرون نیز نتوانند برای نجات مجروحان به داخل راه پیدا کنند. پلیس نمازگزارانی را که پا به فرار گذاشته بودند به رگبار می بست. حتی در مراسم تشییع و تدفین شهدا نیز بر مردم آتش گشودند و عده ای از مردم را به شهادت رساندند. بنابراین در حرم ابراهیمی سه جنایت همزمان انجام شد : یکی در داخل حرم توسط یک صهیونیست شهرک نشین و دیگری در صحن حرم ابراهیمی در توسط نیروهای پلیس صهیونیست و سومی در هنگام تشییع وتدفین پیکر شهدا.
این جنایت زمانی انجام شد که اسحاق رابین مقام نخست وزیری و ایهود باراک ریاست ستاد ارتش اسراییل را بر عهده داشتند.
آنچه در این مقاله فهرست وار ذکر شد تنها بخشی از جنایات صهیونیستها در فاصله سال 1956 تا 1994 میلادی بود و واقعیت ها دردناک تر از اینهاست.
منبع : www.wa3ad.org تلخیص و ترجمه : ا. ملکی
خان یونس شهری در منطقه غزه در فلسطین است. صهیونیستها در سوم نوامبر سال 1956 در منطقه ی شرقی شهر به کشتار فجیعی دست زدند که طی آن بیش از 500 نفر به شهادت رسیدند.
فردای همان روز یعنی چهارم نوامبر نیز در منطقه ی فیایضه و القراره دست به کشتار زدند. در منطقه جنوبی شهر نیز اشغالگرانِ صهیونیست ، تعدادی از جوانان فلسطینی را به صف کردند و آنها را به رگبار بستند که بیش از20 جوان طی این جنایت قربانی شدند. همچنین در بخش غربی شهر 30 نفر به قتل رسیدند. در پنجم نوامبر ( روز سوم ) کشتارها در منطقه المواصي و تل ریدان و ساحل خان یونس ادامه یافت و پس از آن نیز تا هفتم مارس 1957 میلادی کشتارها بصورت پراکنده در خان یونس ادامه یافت.
*جنایت در اردوگاه آوارگان خان یونس : سوم نوامبر 1956
همچنین در سوم نوامبر سال 1956 ارتش صهیونیستی به اردوگاه آوارگان خان یونس در نوار غزه حمله کرده ، جنایات فجیعی مرتکب شد که در این جنایت250 غیر نظامی قربانی شدند.
*جنایت دیگر در اردوگاه خان یونس : دوازده نوامبر 1956
پس از گذشت نه روز از کشتار نخستِ اردوگاه خان یونس یعنی در دوازده نوامبر 1956 مجدداً ارتش صهیونیستی در همان اردوگاه به جنایتی دیگر دست زد که طی آن 275 تن از آوارگانِ غیر نظامی فلسطینی و 100 نفر نیز از ساکنان اردوگاه قربانی شدند.
*جنایت درالسموع : 13 نوامبر 1966
السموع روستایی است واقع در 14 کیلومتری جنوب الخلیل که در سال 1961 جمعیت آن 3103 نفر بود. در 13 نوامبر سال 1966 نیروهای صهیونیست به روستای السموع و روستای مجاور آن که رافات نام دارد حمله کردند. آنها در این حمله از تانکهای آمریکایی معروف به باتُن و نیز هشتاد زره پوش و دوازده هواپیما استفاده کرده ، به مدت چهار ساعت منطقه را زیر آتش گرفتند که به شهادت 18 نفر و زخمی شدن 134 غیرنظامی انجامید. همچنین اشغالگران 140 خانه و یک درمانگاه و یک مدرسه را ویران نموده به مسجد السموع آسیب رساندند.
*جنایت در قدس : 5 ژوئن سال 1967
در پنجم ژوئن 1967 به مدت دو روز متوالی نیروهای صهیونیست شهر قدس را از زمین و هوا مورد گلوله باران قرار دادند که در نتیجه ی آن 300 غیر نظامی به شهادت رسیدند. در جریان این حمله بسیاری از خانواده ها به کلی از بین رفتند بگونه ای که حتی یکنفر از آنها زنده نماند و بسیاری از غیر نظامی ها در کوچه و خیابان در حال فرار مورد اصابت قرار گرفتند همچنین بسیاری از ساختمانهای مسکونی و تجاری بکلی ویران شد و به بسیاری از کلیساهای مسیحیان قدس و مساجد مسلمانان آسیب وارد شد که از جمله آنها می توان از "مسجد الأقصی" و "مأذنه باب الأسباط" و کلیسای"قدیسه حنه" و کلیسای"کلیة شمیدت" یاد کرد. همچنین درمانگاه اوغستا ویکتوریا در حالیکه مملو از مجروحان بود مورد حمله واقع شد. سپس سربازان صهیونیست به غارت ساختمانهای مسکونی و تجاری و مدارس شهر پرداختند.
*جنایت در اردوگاه رفح : 1 ژوئن 1967
در اول ماه ژوئن 1967 سربازان صهیونیست به اردوگاه رفح مربوط به آوارگان فلسطینی وارد شدند و 23 مرد را گلوله باران کردند سپس جنازه ها را چند روز در خیابان رها کردند تا جوّ رعب در اردوگاه باقی بماند و بعد از چند روز همه را در یک گور دستجمعی دفن کردند.
*جنایت الکرامه : ژوئیه 1967
در ژوئیه 1967 صهیونیستها اردوگاه آوارگان فلسطینی در روستای الکرامه در اردن را بمباران کردند که در نتیجه ی آن 14 غیر نظامی از جمله 3 کودک به شهادت رسیده ، 28 نفر زخمی شدند.
*جنایت دیگر در الکرامه : در 9 فوریه 1968
در نهم فوریه سال 1968 صهیونیستها اردوگاه آوارگان فلسطینی در الکرامه را بار دیگر بمباران هوایی کردند و کارمندانِ سازمان آنروا را به قتل رساندند و خانه های کوچک آوارگان و مدرسه پسرانه ی اردوگاه را ویران کردند. در جریان این حمله 14 نفر شهید و 50 نفر زخمی شدند.
*جنایت فجیع در صبرا و شتیلا : 16 سپتامبر 1982
صبرا و شتیلا دو اردوگاه از مجموع دوازده اردوگاه آوارگان فلسطینی در لبنان هستند که صهیونیستها در 16 / 9 / 1982 جنایتی را در این دو اردوگاه مرتکب شده اند که از فجیع ترین جنایاتشان علیه مسلمانان فلسطین به شمار می رود. این جنایت سه روز به طول انجامید. اگر چه مجریان این جنایت از نیروهای کتائب بودند ولی طراحان آن فرماندهان صهیونیست بودند که در رأس آنها می توان از آرییل شارون -که در آن زمان وزیر دفاع اسراییل بود– و رفائیل اتان – که در آن زمان فرمانده ستاد بود– یاد کرد. در اوج جنگ صهیونیستها و کتائب با فلسطینی ها و جنبش ملی لبنان ، 12هزار تن از نیروهای کتائب به اردوگاه صبرا و شتیلا حمله ور شدند وتعداد زیادی از ساکنان این دو اردوگاه از جمله زنان و کودکان را سر بریدند. آمارهایی که توسط منابع مختلف در مورد تعداد ذبح شدگان و نیز کسانی که با گلوله کشته شدند ذکر می شود یکسان نیست : برخی از منابع تعداد کشته ها را 3000 الی 3500 کودک و زن و پیر و جوان فلسطینی اعلام کرده اند اما منابع فلسطینی تعداد قربانیان را 12000 نفر ذکر می کنند. البته باید توجه کرد که صلیب سرخ در آمارِ خود ، افراد مجهول الهویه را محاسبه نکرده است. جانیان با ساطور و تبر و مسلسل به خانه های آوارگان فلسطینی حمله کردند و خانه به خانه آنها را به قتل می رساندند بگونه ای که تا آوارگان فلسطینی به خود بیایند سرشان از تنشان جدا شده بود. از طرف دیگر بولدوزرها به خراب کردن کوخها بر سر صاحبانشان پرداختند. در مرحله بعد جنایتکاران برای تسریع در کار ، سلاح گرم را به کار گرفتند. از شب قبل اسراییلی ها اردوگاه را به محاصره درآورده بودند و در طول شب گلوله های توپ منوّر شلیک می کردند تا نیروهای کتائب در نور آن بتوانند به آسانی به کشتار بپردازند. در این جنایت همچنین 150 تانک صهیونیست و 100 زره پوش ، اردوگاه را به محاصره درآورده بودند. شارون در آن روز به عاملان این جنایت چنین گفت : " بخاطر این شاهکار به شما تبریک می گویم". خبرگزاری فرانسه اعلام کرد :" در این فاجعه بیش از به شما 2000 نفر مفقود الاثر شده اند." این مفقود الاثرها همان کسانی هستند که به زور سوار کامیون و به مکان نامعلومی برده می شدند. روزنامه نیویورک تایمز نوشت :" محافل سیاسی آمریکایی نگران هستند که مبادا این افراد نیز برای ذبح شدن به جنوب برده شده باشند."
اعتقاد عمومی اینست که یک چهارم قربانیان این حادثه از لبنانی ها بوده اند ولی بقیه فلسطینی بودند.
*جنایت اردوگاه عین الحلوة : 16 مه 1983
اردوگاه عین الحلوة نیز یکی دیگر از اردوگاههای آوارگان فلسطینی در لبنان است که نزدیک شهر صیدا واقع است.
اردوگاه عین الحلوة در 16 مه 1983 شاهد جنایاتی بود که مجدداً کشتار صبرا و شتیلا را به خاطر همگان آورد : صهیونیستها با 1500 سرباز و 150 دستگاه ماشین جنگی به اردوگاه حمله ور شدند و از نیمه شب تا ساعت پنج صبح به گلوله باران اردوگاه ادامه دادند. این جنایت به تخریب خانه ها و مغازه ها وکشته و زخمی شدن 15 نفر از جمله زنان و کودکان انجامید.
*جنایت در دانشگاه اسلامی الخلیل : 26 ژوئیه 1983
در26 ژوئیه 1983 جمعی از صهیونیستهای شهرک نشین با پشتیبانی نیروهای ارتش صهیونیستی وارد حریم دانشگاه اسلامی الخلیل شدند و بی هدف به شلیک گلوله و پرتاب نارنجک به اطراف پرداختند که به شهادت 3 دانشجو و زخمی شدن 22 منجر شد.
*جنایت عیون قارة : 20 مه 1990
در 20 مه 1990 یکی از سربازان صهیونیست بر عده ای از کارگران فلسطینی که صبح هنگام در عیون قارة (مکانی نزدیک تل آویو) جمع شده بودند آتش گشود که در اثر آن 7 نفر از کارگران به شهادت رسیدند.
*جنایت در مسجد الأقصی : 8 اوت 1990
این جنایت با آمادگی و برنامه ریزی قبلی و برای رسیدن به اهداف خاصی از سوی دستگاههای رسمی صهیونیستی انجام شد به اینصورت که در 8 اوت 1990 تعدادی از نیروهای ارتش با همراهی جاسوسان و نیز گروههای مسلّح متشکل از شهرک نشین های صهیونیست ، حرم شریف مسجد الأقصی را محاصره کرده ، وارد صحن حرم شدند. طبق برنامه قبلی در هنگام نماز ظهر تعدادی از تندرو های صهیونیست که از اعضای سازمان صهیونیستی موسوم به" أمناء جبل هیکل" بودند سعی کردند سنگ بنای باصطلاح " هیکل " را در صحن حرم نصب کنند که با مقاومتِ مسلمانانِ نمازگزار مواجه شدند و کار به درگیری بین نمازگزاران و اعضای سازمان مذکور کشیده شد. نیروهای ارتش و پلیس صهیونیست طبق برنامه قبلی مداخله کرده ، مردم را به رگبار بستند که در اثر آن 21 تن از نمازگزاران در حرم به شهادت رسیدند و بیش از 800 نفر زخمی و 250 نفر نیز توسط پلیس بازداشت شدند.
برخی از مسؤولان صهیونیست که در این جنایت دخالت داشتند عبارتند از : اسحاق شامير نخست وزير وقت رژيم صهيونيستي، اسحاق رابين وزیر جنگ وقت رژیم صهيونیستي ، آرييه بيبي فرمانده پلیس صهیونیستی قدس و غرشونسلامون رهبر سازمان تروریستیِ" أمناء جبل هیکل" .
*جنایت در حرم ابراهیمی : 25 فوریه 1994
این جنایت توسط یکی از صهیونیستهای شهرک نشین و با همراهی تعدادی دیگر از شهرک نشینها و پشتیبانی نیروهای مسلح صهیونیست انجام شد و یکی از فجیع ترین جنایات صهیونیستهاست که نشان می دهد آنان برای هیچ مکان مقدسی حرمت قایل نیستند. این شهرک نشینِ صهیونیست که گولد اشتاین نام داشت در حرم ابراهیمی در الخلیل در ماه مبارک رمضان در حالیکه نمازگزاران در سجود نماز صبح بودند آنان را با نارنجک و گلوله به رگبار بست که در نتیجه ی آن 24 نفر از نمازگزاران شهید و صدها تن زخمی شدند. اگرچه سرانجام جمعیت خشمگین مردم توانستند این شهرک نشینِ جانی را به سزای عملش برسانند ولی این جنایت یک عمل فردی نبود بلکه از حمایت و پشتیبانی نیروهای اشغالگر بهره مند بود. مردم خشمگین با پلیس درگیر شدند وپلیس در این درگیری صدها نفر را به شهادت رساند. سربازان صهیونیست بلافاصله دروازه های حرم را بستند تا نمازگزاران نتوانند از حرم خارج شوند و مردم بیرون نیز نتوانند برای نجات مجروحان به داخل راه پیدا کنند. پلیس نمازگزارانی را که پا به فرار گذاشته بودند به رگبار می بست. حتی در مراسم تشییع و تدفین شهدا نیز بر مردم آتش گشودند و عده ای از مردم را به شهادت رساندند. بنابراین در حرم ابراهیمی سه جنایت همزمان انجام شد : یکی در داخل حرم توسط یک صهیونیست شهرک نشین و دیگری در صحن حرم ابراهیمی در توسط نیروهای پلیس صهیونیست و سومی در هنگام تشییع وتدفین پیکر شهدا.
این جنایت زمانی انجام شد که اسحاق رابین مقام نخست وزیری و ایهود باراک ریاست ستاد ارتش اسراییل را بر عهده داشتند.
آنچه در این مقاله فهرست وار ذکر شد تنها بخشی از جنایات صهیونیستها در فاصله سال 1956 تا 1994 میلادی بود و واقعیت ها دردناک تر از اینهاست.
منبع : www.wa3ad.org تلخیص و ترجمه : ا. ملکی